GridIron Belgium

Reisverslag SB 51: De beste Super Bowl tot nu toe

Jurgen Nijs was in Houston al voor de 12de keer commentator voor een Super Bowl. Deze keer voor Eleven Sports. hij maakte voor Gridiron een sfeerverslag van zijn Super Bowl Sunday.

Omdat we zeker op tijd moesten zijn voor de stand-up op het veld was de crew van Eleven Sports al voor de middag aanwezig bij het NRG Stadium. Op het ogenblik van aankomst was het dan ook vrij rustig, fans werden nog niet toegelaten en de meeste andere journalisten en pers, er werden er toch zo’n 5000 verwacht, hadden geen reden om er nu al te zijn. Het voordeel was meteen dat we zonder al te groot tijdsverlies door de controlezone geraakten en meteen op weg konden naar onze commentaar-positie.

Tijdens de synchronisatietest op zaterdagavond hadden we al ontdekt dat onze “booth” zich op de 7de verdieping in de south-west zone bevond en opnieuw speciaal gebouwd was voor deze éne wedstrijd. Het uitzicht mocht er best wezen, we zaten net achter (maar wel veel hoger natuurlijk dan) de doelpalen van de Atlanta eindzone. Eens ons materiaal daar gedumpt, werd het tijd voor een korte lunch om dan onder begeleiding naar het speelveld te trekken voor onze stand-up. We maakten deel uit van groep B, maar moesten toch even wachten omdat net op het ogenblik dat we het stadion zouden betreden, de vijf teambussen van de Patriots arriveerden.

Tijdens onze wachttijd, er moesten immers 9 stand-ups van telkens 5 minuten opgenomen worden, zagen we Lady Gaga voorbij wandelen en zich op het NFL-logo op de 50 yard lijn neervlijen. En ook Lynn Swann, de Hall of Fame wide receiver van de Steelers, kwam even langs voor een praatje.

Terwijl de cameraman nog een aantal beeldjes ging schieten van de intussen al massaal aanwezige fans op de fanplaza, voor de reportage die later op Eleven Sports zal uitgezonden worden, trokken de commentatoren definitief naar hun posities voor de laatste wedstrijdvoorbereidingen. Op het veld waren beide teams ondertussen ook met de opwarming bezig en spelers als Brady en Ryan werden enthousiast onthaald door de al aanwezige fans.

Na de mooie versies van America The Beautiful en het Star Spangled Banner, werd het voor menig fan toch wel emotioneel toen de 92 jarige ex-president George H Bush samen met zijn Barbara het veld betrad voor de coin toss. Die werd gewonnen door Atlanta, dat meteen de bal aan New England liet.

Het eerste quarter werd niet gescoord, maar had toch wel al zijn deel aan spectaculaire plays. Telkens ontplofte het stadion als het ware. Ook maakte het kabaal elke keer als de offense van de Falcons het veld betrad, al snel duidelijk dat het grootste deel van de aanwezige fans de Patriots zeer genegen waren. Het was dan ook merkwaardig stil in bepaalde delen van de tribunes toen beide teams met een 21-3 voorsprong voor Atlanta naar de kleedkamer trokken om plaats te ruimen voor de half time show van Lady Gaga.

Het hele stadion daverde tijdens de show op zijn grondvesten en de oohhs en de ahhs waren duidelijk te horen terwijl Gaga door de lucht zweefde of de vlammen achter het podium de hoogte ingingen. Een vlotte indrukwekkende show was het wel, maar niet meteen ééntje om lang te onthouden. Daarvoor hebben ZZ Top in combinatie met James Brown en Prince in het verleden te veel indruk gemaakt.

In het begin van de tweede helft werd de kloof nog wat uitgediept door de Falcons, kregen de Patriot fans toch weer wat hoop, die op zijn beurt meteen de kop ingedrukt werd door een gemist extra punt en een mislukte onside kick. Intussen hadden we zelf nooit het gevoel dat deze wedstrijd beslist was. Toen Matt Ryan in het 4de kwart eerst balverlies leed en daarna ook nog een gesacked werd, bleef een wellicht beslissende field goal uit. Je kan je daarbij te vraag stellen waarom ze pasten op de 22 yard lijn, wanneer een paar runs tijd van de klok halen en een field goal makkelijker maken. Opnieuw ontplofte het stadion tot tweemaal toe en konden wij ondanks onze koptelefoon het scanderen van de naam van Brady duidelijk horen. De apotheose bleef dan ook niet uit. Eerst met de ongelooflijke catch van Edelman, die mij trouwens tijdens de persconferentie achteraf nogmaals toevertrouwde dat hij familie in België heeft, daarna met de gelijkmakende touchdown met bijhorende tweepunt conversie door White en “local boy” Amendola.

Geschiedenis werd geschreven, want voor het eerst in de geschiedenis ging een Super Bowl in de verlenging en daarin ging New England door op zijn elan. Atlanta, dat de hele wedstrijd door met dezelfde strategie op defense bleef spelen, had duidelijk het football IQ van Brady onderschat. Als een chirurg ontleedde Brady de verdediging aan een gemiddelde van 10 yards per play en na amper 3 minuten en 58 seconden zaten de verlengingen erop: White scoorde van op de één yardlijn zijn derde touchdown van de avond. De zijlijn van de Patriots stormde het veld op, tranen stroomden bij Brady, Gisèle sprong bijna uit de tribune en de Patriot-fans dansten uitzinnig.

Bleef er nog de trofee uitreiking. Van de speech van Commissioner Roger Goodell was hier bijna niets te horen… Die werd immers genadeloos uitgejouwd door de fans die Brady’s schorsing van vier speeldagen en daarbij horende vernedering nog niet vergeten waren. Bij het overhandigen van de trofee aan eigenaar Robert Kraft gunde die laatste hem amper een blik. Het feest kon beginnen voor de fans, maar wij van Eleven Sports trokken nog naar de catacomben van NRG-stadium voor de interviews. Die waren zoals te verwachten zeer gelaten bij de spelers en coaches van Atlanta, des te uitbundiger bij die van New England. Matthew Slater en Martellus Benneet hadden zelfs de kinderen mee op hun spreekgestoelte.

Nog een laatste stand-up buiten voor het stadion en dan op naar het hotel. Het einde van een lange dag, die een Super Bowl geschonken had die Super Bowl XLVII (34-31 Baltimore – San Francisco) van de troon stootte als beste wedstrijd van de 12 die ik er intussen ter plaatse kon verslaan.

Hopelijk op naar nummer dertien volgend jaar in Minnesota.

Jürgen Nijs

Menu